در دهه‌های گذشته، بسیاری از سریال‌های انیمیشنی با ساختار اپیزودیک یا همان اپیزودی ساخته می‌شدند؛ یعنی هر قسمت داستان مستقل خودش را داشت و مخاطب برای دنبال کردن ماجراها مجبور نبود قسمت‌های قبلی را دیده باشد.

در سال‌های اخیر مجموعه‌ای از انیمیشن‌ها و سریال‌ها (از Spider-Man: Into the Spider-Verse گرفته تا Arcane، Attack on Titan و Chainsaw Man) نشان دادند که دیگر مرز واضحی بین «۲D» و «۳D» وجود ندارد: تیم‌های فنی صحنه‌ها و کاراکترها را با مدل‌سازی و پیپ‌لاین سه‌بعدی می‌سازند

سنت‌ها و آداب ژاپنی در انیمه‌ها چیزی فراتر از پس‌زمینه یا تزئین صحنه هستند؛ آن‌ها زبان بی‌کلامی‌اند که احساس، احترام و فرهنگ را منتقل می‌کنند. وقتی شخصیت‌ها با دقت می‌نشینند یا کیمونو می‌پوشند، ما بیش از یک تصویر ساده می‌بینیم: یک روایت زنده از ادب، سلسله‌مراتب و زیبایی فرهنگی.

دنیای انیمه، نه‌تنها از نظر سبک بصری، بلکه از نظر نوع روایت، شوخ‌طبعی، تمرکز داستان و حتی شکل بیان احساسات تفاوت‌های چشمگیری با انیمیشن‌های غربی و به‌ویژه آثار هالیوودی دارد. به همین دلیل، شروع تماشای انیمه با هر عنوانی می‌تواند باعث دلزدگی یا سردرگمی شود.