در دنیای گسترده‌ی فیلم و سریال، بعضی آثار فراتر از یک محصول سرگرمی ساده عمل می‌کنند و تبدیل به بخشی از حافظه‌ی جمعی ما می‌شوند.

وقتی به یاد لحظات فراموش‌نشدنی سینما یا حتی یک تبلیغ ساده می‌افتیم، اغلب اولین چیزی که در ذهنمان زنده می‌شود، تصویر نیست.

اگر فکر می‌کنید انیمیشن فقط برای بچه‌هاست، باید یک بار دیگر نگاهتان را عوض کنید. دنیای انیمیشن، مانند یک جعبه شکلات رنگارنگ است؛ ظاهرش شیرین و فریبنده است، اما هر تکه‌اش پر از طعم‌ها و پیچیدگی‌های غیرمنتظره است.

در دهه‌های گذشته، بسیاری از سریال‌های انیمیشنی با ساختار اپیزودیک یا همان اپیزودی ساخته می‌شدند؛ یعنی هر قسمت داستان مستقل خودش را داشت و مخاطب برای دنبال کردن ماجراها مجبور نبود قسمت‌های قبلی را دیده باشد.

در سال‌های اخیر مجموعه‌ای از انیمیشن‌ها و سریال‌ها (از Spider-Man: Into the Spider-Verse گرفته تا Arcane، Attack on Titan و Chainsaw Man) نشان دادند که دیگر مرز واضحی بین «۲D» و «۳D» وجود ندارد: تیم‌های فنی صحنه‌ها و کاراکترها را با مدل‌سازی و پیپ‌لاین سه‌بعدی می‌سازند

سنت‌ها و آداب ژاپنی در انیمه‌ها چیزی فراتر از پس‌زمینه یا تزئین صحنه هستند؛ آن‌ها زبان بی‌کلامی‌اند که احساس، احترام و فرهنگ را منتقل می‌کنند. وقتی شخصیت‌ها با دقت می‌نشینند یا کیمونو می‌پوشند، ما بیش از یک تصویر ساده می‌بینیم: یک روایت زنده از ادب، سلسله‌مراتب و زیبایی فرهنگی.

دنیای انیمه، نه‌تنها از نظر سبک بصری، بلکه از نظر نوع روایت، شوخ‌طبعی، تمرکز داستان و حتی شکل بیان احساسات تفاوت‌های چشمگیری با انیمیشن‌های غربی و به‌ویژه آثار هالیوودی دارد. به همین دلیل، شروع تماشای انیمه با هر عنوانی می‌تواند باعث دلزدگی یا سردرگمی شود.